உள்ளம் இறங்கி வா

நான்
தேடிய சீதை
நீ போகாதே
வேறு பாதை
நான் உன் நினைவாலே
உறக்கம் இழந்த பேதை
உன் மேல்
கொண்டேன் போதை
நான்
விதைக்கப் போகின்றேன் விதை

நீ
இடம் தருவாயோ
தனியாக வந்த
உனக்கு துணையாகத்தானே
வந்து நின்றேன்
நீ என்னை

ஏன் பார்க்க வல்லை
என் நாயகியே
நானல்லவா உன் பிள்ளை
நீ என்னை பார்க்காது
நேரம் ஆகிறது
என் விழியோரம்
நோகிறது
கன்னக்குழிக் கொண்ட
சின்னப் பூங்கொடியே

இன்னும் என்னை
ஏக்காதே  
உன் உள்ளம்
இரங்கினால்
என்
உள்ளம்
உறங்கிடுமே  

என் கண்ணீரை கறைக்காதே

அம்மாடியோ 

ஆத்துப்பக்கம் 

நீ போனியோ 

அச்சடிக்கப்பட்டுள்ளதே 

ஆத்து மனலில் 

உன் பாதங்கள் 

தேடுகிறேன் 

கிடைக்கவில்லை உன் பாதங்கள்

வாடுகிறேன் 

நீ போன 

இடம் தெரியாது 

என் மனம் 

இருண்டு இரவானது 

என்னைத் தேடி 

நீ வந்தால் 

இரவான இந்த 

மனம் விடியும் 

நீ 

வரும் வரை 

இந்த ஆற்று நீரோடு 

என் கண்ணீரும் ஓடும் 

 இந்த

ஆறு  வற்றிப் போனாலும் 

என்  கண்ணீரை ஊற்றி 

போற்றுகின்றேன் 

என் கண்மணியே 

நீ 

வீ ற்றிருக்கும் இடத்தைக் 

கூறு 

மறைந்து என்னை ஏக்காதே

சல சலப்பே இல்லாமல்
நீ சாலையோரம்
போன போது
 சலப்பின்றி
நான் பார்த்தேன்
உன் அழகை
பூ முடித்த
பெண் மயிலே
இன்று
உன் முகம் கானுது
என் அகம்
துடி துடித்து
போகுது
ஓசையின்றி
 ஓடி வந்த மானே

நீ
ஒளிந்திருக்கு திசை
எது தானோ
உன் குரல்
கேட்டால் மெல்ல
நான்
அசைவேனே
பூ
முகம் கண்டால்
அதை முகர
இசைவேனே
ஏதும்
இங்கே காணவில்லையே
ஏன்?  

பறவையுன்னை தேடுகின்றேன்

வெள்ளைத் தாவனியுடன்
தினம் நீ வந்து 
என் உள்ளத் தாமரையை 
உரசிப் பார்ப்பதென்ன 
அந்த 
தாமரை தேடுதம்மா தான்

தேனைக் குடிக்கும் வண்டொன்றை 

இதை மறத்து தன்னந்தனியாக 

என் 

நந்த வனம் குயிலே 

போவ தெங்கே 

அதைக் கண்டதும் 

என் மனம் 

கூவுதிங்கே 

உன் 

இதழுக்கு இனி 

என்ன வேலை 

எனக்கு உதவிட 

வராதோ  நாளை 

என்னை

உன் மனம் நினைக்கலையா 

எந்தன் கவலை உனக்கில்லையா 

மானே உன்னை 

நான் போற்றுகிறேன் 

எனோ என்னை நீ வாட்டுகிறாய் 

வாடு கின்றேன்  பரவாயில்லை

தேடு கிறேன் பறவையுன்னை 

பறந்து வந்து பார் மாதே 

உனக்காக

சுர்ந்திருக்கும் தேன் கூடை  

இமைகள் வேலியா?

என்னைப் பார்த்த
கண்களை என்
உன் இமைகள் மூடியதோ
கண்களுக்கு
வேலியாக  நிற்கக்ச்
சொல்லி அந்த
இமைகளுக்கு நீ
கூலி போட்டுக் கொடுத்தாயோ
வெளி  போட்டு
தடுத்திட்டால்

ஆத்துத் தண்ணிர்
நின்றிடுமா

கண்கள்இரண்டை

மூடிக் கொண்டால்
உன் கட்டழகு
மறைந்திடுமா
தொட்டெழுத
வேனுமம்மா
உன்
இதழோரம்

சிந்திக் கிடக்கும்
 ஈரத்துளிகளை
தொட்டெழுத
வேனுமம்மா
உன்
இதழோரம்

சிந்திக கிடக்கும்
ஈரத்துளிகளை
தொட்டெழுத  வேனுமம்மா
உனக் கொரு கடிதம்
ஆடையால்
அலங்கரித்து
வாடையே இல்லாமல்
வரும் என் வஞ்சியே
உனக்கு ஜாடை கூட
செய்யத் தெரியாதா  

உன் பூவிற்கு சொல்

வா என்
வான் மயிலே
தா எனக்கு
உன் சின்ன  இதழை
நீ கொடுக்க மறுத்தாலும்
உன்னை நான்
விடப்  போவதில்லை
என் தோல் தொட
வா முல்லை
உன் கன்னத்திலே
நான் வடு வைத்திடவா
நா வடு வைத்திடவா

நீ
வைத்திருக்கும்
பூக்கள் கூட என்
முகம் பார்க்க
மறுக்கிறதே
நீ வாய்திறந்து
சொல்லக் குடாதா
நானுனக்குக்
சொந்தகாரனென்று
நீ சொல்லியிருந்தால்
அந்தப் பூக்க்ளெல்லாம்
என்னைக் காண
துள்ளியிருக்கும்
நீ சொல்லாததால்
தானோ அவையெல்லால்
அங்கே சோர்ந்துக்
கிடக்கின்றது.  

நானா அந்த பேனா

கலைக்குயிலே  அதிஷ்ட்டசாலி  தான் 

அந்த பேனா

உன்   விரல்களின்

ஆணைப்பிலே  குரல் இன்றி 

அந்த  வெண் தாளுடன் 

கொஞ்சி  விளையாடும் 

 அந்த பேனா

அதிஷ்ட்டசாலி தான் 

வஞ்சியுன் கைப்பட்ட 

 அந்த பேனாவை 

கொஞ்ச  நேரம் 

என்னிடம் கொடு 

வெண் தாளுடன் அதை 

கொஞ்ச விடுவதற்கல்ல

 உன்

 விரல்களாரல் 

 அணைக்கப்பட்ட 

 அந்த 

  பேனாவையாவது 

 அணைக்கின்ற

  அதிஷ்ட்டத்தை 

 நான்  பெறத்தான்.